Η Cloaca Maxima ήταν ο κεντρικός αποχετευτικός αγωγός της Ρώμης, κοινώς ο κεντρικός οχετός που συνέλεγε όλα τα λήμματα της Αιώνιας Πόλης και τα απέδιδε στον Τίβερη. Μεταφορικά – αλλά ενίοτε και κυριολεκτικά- χρησιμοποιείται για το πρόσωπο που υβρίζει, συκοφαντεί και λοιδορεί τους πάντες χωρίς περίσκεψη χωρίς αιδώ αλλά και χωρίς ηθικούς φραγμούς. Η Cloaca Maxima δεν έχει φύλο. Μπορεί να είναι αρσενικό η θηλυκό. Μπορεί στην αρχή του βίου της να ήταν ένας συμπαθής νεαρός ή μια ευπροσήγορη νέα με φιλοδοξίες, σπουδές και χόμπι.
Με τον καιρό όμως η Cloaca Maxima γίνεται αυτό που είναι: μια Cloaca. Χαρακτηριστικό της αυτό που οι παλαιοί ψυχίατροι ονόμαζαν ηθική παραφροσύνη (moral insanity): Δεν αισθάνεται ντροπή αλλά ούτε αντιλαμβάνεται τι σημαίνει να ντρέπεται για αυτά που λέει και κάνει. Πολλές φορές μάλιστα, όταν υπάρχει ένα νοσηρό υπόβαθρο, πιστεύει πράγματι και στην ορθότητα των λόγων της και στο δίκαιο της αποστολής της. Στις δημόσιες συναθροίσεις, στο καφενείο, στην Βουλή αν οι συμπατριώτες της την οδήγησαν εκεί, στα δικαστήρια ως δικηγόρος ή δικηγορίνα, αφήνει το δυσώδες αποτύπωμά της. Αν μάλιστα έχει πρόσβαση στα ΜΜΕ, χρησιμοποιεί όσα από αυτά την βλέπουν σαν εμπόρευμα για να πολλαπλασιάσει το περιττό προϊόν της. Συκοφαντεί ανενδοίαστα, τυλίγεται με το ναρκισσισμό της και αδιαφορεί που αποκαλύπτεται γυμνή στους συμπολίτες της. Όλα αυτά τα κάνει βέβαια επικαλούμενη εκείνες ακριβώς τις αξίες στις οποίες δεν πιστεύει: το Κράτος δικαίου, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη και βεβαίως τη δημοκρατία, που βολεύει παντού και πάντα. Η Cloaca Maxima, ως πιστός οπαδός του μαύρου φασισμού, στηρίζεται στο ψέμα και στη συκοφαντία αλλά και στο λαικισμό για να παραμερίσει όσους τολμούν να διαφωνήσουν μαζί της. Παρεμποδίζει οποιαδήποτε συλλογική δράση στην οποία μετέχει, εμφανίζει την ύβρη ως θάρρος , την συκοφαντία ως αποκάλυψη , τη διαστροφή της πραγματικότητας ως (την δική της) αλήθεια . Σύμμαχός της η άγνοια του ακροατηρίου της. Όσοι γνωρίζουν την αγνοούν. Όσοι σέβονται αξίες την αποστρέφονται. Όσοι αντιλαμβάνονται την απομονώνουν. Χωρίς φίλους, χωρίς αναγνώριση και κυρίως χωρίς αυτοσεβασμό προχωρεί τον δικό της μοναχικό δρόμο και αναλίσκεται στη δική της ιδιωτική λογική . Τρέφεται από το μίσος που εκπέμπει και ανατροφοδοτείται από την τοξικότητα που παράγει. Λησμονεί όμως το γνωστό απόφθεγμα: Μπορεί κάποιος να παραπλανά πολλούς για λίγο ή λίγους για πολύ αλλά δεν μπορεί να τους παραπλανά όλους για πάντα.
