Η είδηση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη κυριαρχεί τις τελευταίες ημέρες στα μέσα ενημέρωσης. Εκτενής κάλυψη και συνεχείς αναφορές των ΜΜΕ προσφέρουν μια υπερπροβολή. Ταυτόχρονα ο λαϊκός θρήνος είναι και αυτός πολύ μεγάλος, σε σημείο που πολλές φορές να θεωρείται μη αναμενόμενος και ίσως υπερβολικός. Όλα αυτά, όμως, είναι εξηγήσιμα και κατ’ επέκταση δικαιολογημένα στη σημερινή εποχή που οι αλγόριθμοι καθορίζουν όχι μόνο τη λαϊκή ψήφο, αλλά και τα συναισθήματα και το θρήνο ενός λαού.
Καταρχάς ο ξαφνικός θάνατος ενός νέου ανθρώπου στην ηλικία των 54 ετών με μεγάλη έτσι και αλλιώς δημοφιλία και πολιτισμικό αποτύπωμα, δικαιολογεί τη μεγάλη στενοχώρια, το σοκ και τη μεγάλη προβολή. Αν σε αυτό προστεθούν και οι αδιευκρίνιστες συνθήκες θανάτου σε ένα ιατρείο μη αδειοδοτημένο για την εναλλακτική θεραπεία που του προσέφερε και σίγουρα ακατάλληλο για πλασμαφαίρεση, τότε επίσης τα μέσα ενημέρωσης έχουν κάθε λόγο να ασχολούνται όλο και περισσότερο, αλλά και το σοκ των πολιτών και ιδιαίτερα των θαυμαστών του εκλιπόντος να είναι ακόμη μεγαλύτερο.
Ολα αυτά δικαιολογούν και τη μεγάλη συναισθηματική φόρτιση που υπάρχει, αλλά ο βασικότερος λόγος του σοκ, του παλαϊκού θρήνου και της υπερπροβολής που επικρατεί γύρω από το θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη είναι άλλος. Το νέο επικοινωνιακό τοπίο με την ύπαρξη πολλών μέσων ενημέρωσης και κυρίως με την ύπαρξη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι η απάντηση σε αυτό που συμβαίνει. Ειδικότερα, τα social media διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο. Οι πλατφόρμες και οι αλγόριθμοί τους «αγαπούν» τέτοια γεγονότα και προωθούν τέτοιο περιεχόμενο που προκαλεί ισχυρά συναισθήματα και εθίζει. Που εκμεταλλεύεται το σοκ και το διογκώνει, κρατώντας την προσοχή αμείωτη και το γεγονός να είναι πάντα στην οθόνη του κινητού τηλεφώνου και του υπολογιστή και μοιραία και της τηλεόρασης και των ιστοσελίδων.
