Παιδιά μέσα στον καπνό, χρήματα που χάθηκαν, και μια προσωρινή διοίκηση που δεν έχει ακόμα απαντήσει για την «εγκληματική» της επιλογή να κινδυνέψουν μικρά παιδιά σε μία φλεγόμενη περιοχή για ένα camp.
Φανταστείτε τη σκηνή. Παιδιά σε ηλικία Παμπαίδων, Παγκορασίδων, Παίδων και Κορασίδων να βρίσκονται σε μια περιοχή που καίγεται, κάτω από έναν ουρανό «βαμμένο» στάχτη, με προορισμό ένα προπονητικό camp. Δεν πρόκειται για σκηνή ταινίας καταστροφής. Είναι η πραγματικότητα που βίωσαν, μέσα στο 2026, ανήλικοι αθλητές και αθλήτριες της πυγμαχίας, όταν η Ελληνική Ομοσπονδία Πυγμαχίας αποφάσισε να μεταφέρει το Hellas Boxing Camp στην Κόνιτσα ακριβώς τη στιγμή που η περιοχή βρισκόταν για μέρες υπό ενεργή πυρκαγιά.
Δεν είναι υπερβολή. Δεν είναι σχήμα λόγου για εντυπωσιασμό. Είναι το ερώτημα που πρέπει να στοιχειώνει κάθε γονέα, κάθε προπονητή, κάθε υπεύθυνο θεσμικό παράγοντα του ελληνικού αθλητισμού, πώς είναι δυνατόν μια Ομοσπονδία να καλεί οικογένειες να πάνε τα παιδιά τους σε μια περιοχή υπό ενεργή πυρκαγιά;
Ένα οργανωτικό λάθος συγχωρείται. Μια λανθασμένη εκτίμηση, μια καθυστέρηση, μια κακή επιλογή τοποθεσίας, όλα αυτά ανήκουν στην καθημερινότητα της διοργάνωσης αθλητικών γεγονότων και διορθώνονται. Αυτό όμως που συνέβη στην Κόνιτσα δεν είναι λάθος εκτίμησης. Είναι «εγκληματική» επιλογή. Και οι επιλογές κρίνονται διαφορετικά όταν στο τραπέζι δεν είναι ένα πρόγραμμα, αλλά η σωματική ακεραιότητα παιδιών.
Μιλάμε για αθλητές των κατηγοριών Παμπαίδων, Παγκορασίδων, Παίδων και Κορασίδων. Παιδιά που δεν είχαν λόγο, δεν είχαν επιλογή, δεν είχαν καν τη δυνατότητα να αρνηθούν. Παιδιά που οι οικογένειές τους εμπιστεύτηκαν σε μια Ομοσπονδία, η οποία όφειλε να είναι το τείχος προστασίας τους, όχι ο μηχανισμός που τα εξέθεσε στον κίνδυνο.
Δύο σενάρια, ένα κοινό αποτέλεσμα. Κίνδυνος για τις ζωές των παιδιών
Υπάρχουν μόνο δύο εκδοχές για το πώς φτάσαμε ως εδώ, και καμία από τις δύο δεν απαλλάσσει την προσωρινή διοίκηση της ΕΟΠ.
Το πρώτο σενάριο
Η προσωρινή διοίκηση γνώριζε την κατάσταση στην Κόνιτσα, τα ενεργά μέτωπα, τον καπνό, την απειλή εκκένωσης και παρ’ όλα αυτά δεν ακύρωσε το camp. Αυτό δεν είναι διοικητικό ολίσθημα. Είναι εν γνώσει διακινδύνευση ζωών ανηλίκων.
Το δεύτερο σενάριο
Η προσωρινή διοίκηση δεν γνώριζε. Αγνοούσε τι συνέβαινε γύρω από τον προορισμό στον οποίο καλούσε οικογένειες να πάνε τα παιδιά τους. Αν ισχύει αυτό, τότε το πρόβλημα είναι ακόμη βαθύτερο, αφού μιλάμε για μια Ομοσπονδία ανίκανη να ελέγξει τα στοιχειωδέστερα δεδομένα ασφαλείας, μια Ομοσπονδία που, όπως φαίνεται, δεν έχει καμία δουλειά να διαχειρίζεται αποστολές ανηλίκων.
Οι γονείς πλήρωσαν. Ποιος πλήρωσε το ρίσκο;
Υπάρχει και μια δεύτερη, εξίσου ενοχλητική πτυχή σε αυτή την ιστορία, που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη. Οι οικογένειες κατέβαλαν χρήματα για τη συμμετοχή των παιδιών τους στο συγκεκριμένο camp. Έξοδα που, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, δεν καλύφθηκαν ούτε αποζημιώθηκαν από την Ομοσπονδία, παρά τις συνθήκες που ανάγκασαν πολλές οικογένειες να αναθεωρήσουν τη συμμετοχή τους ή να τη βιώσουν κάτω από συνθήκες πανικού.
Και εδώ γεννάται ένα ερώτημα που οφείλει να απαντηθεί δημόσια. Την ίδια στιγμή που οι οικογένειες πλήρωναν για να συμμετάσχουν τα παιδιά τους σε ένα camp μέσα στον καπνό, προχωρούσε παράλληλα πώληση αναμνηστικών μπλουζακιών από τη διοργάνωση; Κι αν ναι, πόσο ηθικό είναι να αποκομίζει κανείς οικονομικό όφελος από τη συμμετοχή παιδιών σε μια δραστηριότητα που τα εξέθεσε σε πραγματικό κίνδυνο, χωρίς καν να έχει καλύψει τα έξοδά τους;
Ο θυμός στράφηκε αλλού και αυτό είναι άδικο!
Μέσα στον πανικό της στιγμής, είναι κατανοητό, αν και λανθασμένο, κάποιοι γονείς να στράφηκαν με θυμό απέναντι στους ομοσπονδιακούς προπονητές που βρίσκονταν επιτόπου με τα παιδιά. Οι προπονητές δεν είναι αυτοί που αποφάσισαν να στείλουν αποστολή μέσα σε μια περιοχή υπό πυρκαγιά. Η ευθύνη αυτή ανήκει αποκλειστικά σε όσους πήραν την απόφαση σε επίπεδο διοίκησης. Ο θυμός, όσο δικαιολογημένος κι αν είναι ως συναίσθημα, πρέπει να βρει τον σωστό του αποδέκτη και αυτός δεν είναι ο προπονητής που έμεινε δίπλα στα παιδιά, αλλά η διοίκηση που τους έστειλε εκεί.
Κάπου, κάποιος αποφάσισε ότι το χρονοδιάγραμμα ήταν πιο σημαντικό από την ασφάλεια. Ότι η τήρηση μιας ημερομηνίας (και ίσως ενός εσόδου) άξιζε το ρίσκο. Αυτή είναι η ρίζα του προβλήματος, μια νοοτροπία που βάζει το πρόγραμμα πάνω από τον άνθρωπο, το πλάνο πάνω από την παιδική ζωή.
Ένα camp αναβάλλεται. Μια προπόνηση ακυρώνεται. Μια διοργάνωση επαναπρογραμματίζεται. Αυτά είναι απλά, στοιχειώδη εργαλεία διαχείρισης κρίσης, εργαλεία που κάθε σοβαρή διοίκηση έχει στη διάθεσή της και οφείλει να τα χρησιμοποιεί χωρίς δεύτερη σκέψη όταν μπαίνει στη μέση η ασφάλεια παιδιών. Το γεγονός ότι δεν χρησιμοποιήθηκαν λέει τα πάντα για την ποιότητα της διοίκησης που τα είχε στη διάθεσή της.
Δεν είναι ατόπημα. Είναι κορύφωση.
Η επιλογή της φλεγόμενης Κόνιτσας δεν είναι ένα μεμονωμένο ατόπημα. Είναι η κορύφωση μιας σειράς κραυγαλέων λαθών μιας προσωρινής διοίκησης, χωρίς εκλογική νομιμοποίηση, που αποδεικνύει πλέον με τον πιο επικίνδυνο τρόπο ότι δεν διαθέτει την ετοιμότητα, τα αντανακλαστικά ούτε τη σοβαρότητα που απαιτεί η διαχείριση μιας κρίσης πραγματικού κινδύνου.
Το άθλημα της πυγμαχίας δεν μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί ως πειραματόζωο στις πλάτες όσων πραγματικά το στηρίζουν, των σωματείων που παλεύουν με ελάχιστους πόρους, των προπονητών που δουλεύουν καθημερινά χωρίς αναγνώριση, και κυρίως των οικογενειών που θυσιάζουν χρόνο, χρήμα και ψυχική δύναμη για να δώσουν στα παιδιά τους ένα όνειρο και που, όπως αποδείχθηκε, πλήρωσαν και για το ρίσκο που δεν έπρεπε ποτέ να κληθούν να αναλάβουν.
Ο χρόνος των δικαιολογιών και των επικοινωνιακών ελιγμών έχει παρέλθει οριστικά. Η οικογένεια της ελληνικής πυγμαχίας δεν ζητά εξηγήσεις σε δελτίο τύπου και σε «φτηνές» ανακοινώσεις που δεν αναλαμβάνουν ευθύνες. Ζητά ονόματα. Ζητά υπογραφές. Ζητά να μάθει ποιος συγκεκριμένα έδωσε το πράσινο φως για μια αποστολή που θα μπορούσε να έχει καταλήξει σε τραγωδία και ποιος θα λογοδοτήσει για τα χρήματα που δόθηκαν και δεν επεστράφησαν.
Η μόνη διέξοδος που απομένει είναι η άμεση προκήρυξη εκλογών. Τα σωματεία οφείλουν να πάρουν επιτέλους στα χέρια τους τη μοίρα του αθλήματός τους και να αναδείξουν μια εκλεγμένη διοίκηση με πραγματικό σχέδιο, με αυστηρά πρωτόκολλα ασφαλείας και με την ωριμότητα να βάζει πάντα, χωρίς εξαίρεση, την ασφάλεια των παιδιών πάνω από κάθε χρονοδιάγραμμα, κάθε διοργάνωση, κάθε φιλοδοξία.
Γιατί πάνω από όλα είναι τα παιδιά και η ασφάλειά τους. Μετά όλα τα υπόλοιπα.
Εκλογές τώρα.
