Ποιος δεν θέλει ένα άψογο Εθνικό Σύστημα Υγείας; Ρητορικό το ερώτημα. Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Όλοι θέλουμε ένα ΕΣΥ που ανταποκρίνεται στις ανάγκες μας και στις απαιτήσεις μας. Ένα Σύστημα, στο οποίο οι πολίτες θα εξυπηρετούνται άμεσα, που θα λαμβάνουν τις τέλειες ιατρικές και νοσηλευτικές υπηρεσίες. Που θα μπαίνουν στα νοσοκομεία και θα αισθάνονται ότι η νοσηλεία τους θα τους κάνει καλά ή, έστω θα βελτιώσει την υγεία τους.
Αφού δεν πληρούνται όλα τα προαναφερόμενα, προφανώς και το ΕΣΥ δεν βρίσκεται στην κατάσταση που θέλουμε. Αλλά δεν νοείται να απαξιώνουμε. Όπως δεν είναι δυνατόν να κατηγορούμε τη σημερινή πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας, για τα δεινά 10ετιών. Επειδή έπεσαν σοβάδες στο «Βενιζέλειο» ή, μία ψευδοροφή σε κάποια άλλη νοσηλευτική δομή.
Είπαμε ότι υπάρχουν προβλήματα. Αλλά δεν λύνονται σε μία μέρα. Ούτε σε τρία χρόνια. Στεκόμαστε στην τελευταία τριετία, διότι ο σημερινός Υπουργός, Άδωνις Γεωργιάδης έχει δεχθεί τα περισσότερα πυρά. Λες και ευθύνεται εκείνος για τις κτηριακές εγκαταστάσεις όλων των νοσοκομείων της χώρας. Λες και μπορούσε να κλείσει όλα τα νοσοκομεία και να τα χτίσει από την αρχή.
Για να καταλάβετε τις παθογένειες του ΕΣΥ, θα σάς πάμε 22 χρόνια πίσω. Τότε που η χώρα ζούσε την εποχή της τεχνητής ευημερίας. Τότε που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα. Τότε, λοιπόν, όλα τα μεγάλα νοσοκομεία της χώρας αντιμετώπιζαν ζητήματα με τους αξονικούς και τους μαγνητικούς τομογράφους. Από την πολύχρονη χρήση τους εμφάνιζαν προβλήματα. Ξέρετε πώς προμηθεύτηκε καινούργιους η κυβέρνηση του μακαρίτη Κώστα Σημίτη; Ενέταξε τις προμήθειες για τα νοσοκομεία, για σημαντικές αγορές εξοπλισμού στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Αφενός για να αποφύγει τις διαγωνιστικές διαδικασίες και να τρέξουν οι προμήθειες με διαδικασίες fast truck και αφετέρου για να χρεωθούν τα κονδύλια στον εθνικό σκοπό και να φύγουν από τους προϋπολογισμούς των υπουργείων.
Ακόμα και στον «Ευαγγελισμό» πήραν τομογράφους. Ναι, το μεγαλύτερο νοσοκομείο της χώρας είχε προβληματικά μηχανήματα. Του περίσσευαν, όμως, οι… κηπουροί. Όλα όσα αναφέρουμε δεν είναι άγνωστα. Τα ξέρουν οι αρμόδιοι. Όπως τα γνωρίζουν και οι συνδικαλιστές. Αλλά αποφεύγουν να τα θυμηθούν. Διότι δεν βολεύει το αφήγημά τους περί διαλυμένου ΕΣΥ τα τελευταία χρόνια.
Πώς θα παραδεχθούν ότι επί τουλάχιστον 15 χρόνια δεν υπήρξε η παραμικρή παρέμβαση στις μεγάλες νοσηλευτικές δομές; Δεν είναι εύπεπτη η διαδικασία η παραδοχή ότι τα προβλήματα ήταν διαχρονικά.
Εδώ, μιλούν για ουρές και για ράντζα στους διαδρόμους των νοσοκομείων. Παραβλέπουν, όμως, σημαντικές λεπτομέρειες. Όπως για παράδειγμα, τη γήρανση του πληθυσμού, άρα και την αύξηση των ασθενειών.
Το βασικό επιχείρημα είναι οι ελλείψεις προσωπικού. Να συμφωνήσουμε ότι λείπουν γιατροί και νοσηλευτές από το ΕΣΥ και, μάλιστα, σε όλες τις βαθμίδες του συστήματος. Προκηρύσσονται, όμως, διαρκώς θέσεις, αλλά δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Κάποιοι επικαλούνται το κόστος ζωής στα νησιά και συνολικά στις απομακρυσμένες περιοχές. Μα, σε κάθε νησί προσφέρονται έξτρα κίνητρα. Με επιπλέον ποσά να καταβάλλονται από τους δήμους, ενώ ακόμα και το πρόβλημα της στέγασης προσπαθούν να λύσουν; Γιατί, λοιπόν, βγαίνουν άγονοι οι διαγωνισμοί; Προφανώς οι γιατροί θεωρούν ότι βγάζουν περισσότερα ως ιδιώτες. Αλλά ποιος θυμάται κάποιον επιστήμονα, που διαθέτει ιδιωτικό ιατρείο, να κάνει υψηλότερες φορολογικές δηλώσεις από τα χρήματα που του προσφέρονται για μία θέση σε κάποιο νησί; Αν βρείτε πάνω από 20, ας μάς τους πουν και σε εμάς.
Άρα, το πρόβλημα είναι πολυπαραγοντικό. Αλλά η ουσία δεν αλλάζει. Η κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα το ΕΣΥ, οφείλεται στις διαχρονικές παθογένειες που αντιμετωπίζει ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα. Κι αυτά τα δεδομένα δεν ανατρέπονται, ούτε λύνονται τα προβλήματα, από τη μία μέρα στην άλλη, ούτε μέσα σε δύο, τρία ή τέσσερα χρόνια. Χρειάζεται σύμπλευση, συνεργασία και σχέδιο. Αλλά ακόμα και αν υπάρχει το τελευταίο, αν δεν συστρατευθούν όλοι οι εμπλεκόμενοι, δύσκολα θα βελτιωθούν οι συνθήκες στο βαθμό που επιθυμούμε…
