Η ολοκλήρωση της φάσης των «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου άφησε πίσω της ένα σκηνικό που μοιάζει περισσότερο με διευρυμένο Euro παρά με Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Οι έξι από τις οκτώ ομάδες των προημιτελικών προέρχονται από την Ευρώπη και μόνο ο άλλες δύο είναι εκτός αυτής, μία από τη Λατινική Αμερική και μία από την Αφρική.
Είναι προφανές πως δεν πρόκειται για σύμπτωση, διότι σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση, αλλά φαίνεται πως είναι το αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας διαδικασίας που έχει μετατρέψει την Ευρώπη στην απόλυτη κυρίαρχο του παγκοσμίου ποδοσφαίρου και έχει αναγκάσει και τις ομάδες εκτός της Γηραιάς Ηπείρου να εξευρωπαΐσουν τον τρόπο παιχνιδιού τους.
Η ομάδες (σύλλογοι) της Ευρώπης υπερέχουν οικονομικά και τα κορυφαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (Premier League, La Liga, Serie A, Bundesliga) λειτουργούν ως μαγνήτες, απορροφώντας ό,τι καλύτερο παράγει ο πλανήτης στο άθλημα σε νεαρή ηλικία. Οι Λατινοαμερικάνοι και οι Αφρικανοί ποδοσφαιριστές μετακομίζουν στην Ευρώπη πριν καλά-καλά ενηλικιωθούν. Αυτό σημαίνει ότι το εγχώριο ποδόσφαιρο στις υπόλοιπες ηπείρους αποδυναμώνεται δομικά, ενώ οι ευρωπαϊκές ομοσπονδίες και σύλλογοι επωφελούνται από τον καθημερινό ανταγωνισμό στο υψηλότερο επίπεδο.
Οι υποδομές, η τεχνογνωσία και η επιστημονική υποστήριξη είναι ένας άλλος τομέας υπεροχής της Ευρώπης, οι χώρες της οποίας έχουν επενδύσει δισεκατομμύρια στην ανάπτυξη ακαδημιών, τη χρήση της αθλητικής επιστήμης, των data analytics και της προηγμένης τακτικής. Η παραγωγική διαδικασία παικτών στην Ευρώπη είναι πλέον βιομηχανοποιημένη και αφήνει ελάχιστα πράγματα στην τύχη.
Ακόμη και το καθιέρωση του UEFA Nations League βοήθησε σε αυτή την υπεροπλία, διότι αύξησε τα έσοδα των ευρωπαϊκών ποδοσφαιρικών ομοσπονδιών, αλλά και τα δυνατά επίσημα παιχνίδια μεταξύ των εθνικών ομάδων.
Όλα αυτά δίνουν μια σαφή υπεροχή στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο σε παγκόσμιο επίπεδο, παρά την αλλοίωση του εθνικού χαρακτήρα των πρωταθλημάτων λόγω της ελεύθερης διακίνησης παικτών, η οποία, όμως, λαμβάνει χώρα εντός της ευρωπαϊκής ηπείρου.
