Πριν την έναρξη αυτού του παγκοσμίου κυπέλλου ποδοσφαίρου στο διεθνή Τύπο είχαν γραφτεί -και εξακολουθούν να γράφονται- αρκετά πράγματα σε σχέση με τo μέλλον του θεσμού. Αυτή η διοργάνωση είναι προφανές ότι σε εξωαγωνιστικό επίπεδο δεν είναι σαν τις προηγούμενες, όχι μόνο διότι για πρώτη φορά διεξάγεται σε τρεις χώρες, αλλά και για μια σειρά από άλλους λόγους.
Για παράδειγμα, για πρώτη φορά στην ιστορία, μια διοργανώτρια χώρα (οι ΗΠΑ) βρίσκεται σε ανοιχτή, πολεμική/στρατιωτική αντιπαράθεση με μια συμμετέχουσα χώρα (το Ιράν). Πολίτες τεσσάρων συμμετεχουσών χωρών υπόκεινται σε ταξιδιωτικές απαγορεύσεις (travel bans) από το κράτος που τους φιλοξενεί, ενώ αξιωματούχοι του αθλήματος (διαιτητές) δεν λαμβάνουν άδεια εισόδου. Ο ηγέτης της διοργανώτριας χώρας έχει απειλήσει ανοιχτά να προσαρτήσει τον έναν συνδιοργανωτή (Μεξικό) και έχει αθετήσει εμπορικές συμφωνίες με τον άλλον (Καναδά). Μια συμμετέχουσα χώρα (το Ιράν) υποβάλλεται σε πρωτοφανείς ταλαιπωρίες σε σχέση με το αγωνιστικό μέρος. Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και η απόφαση της διοργανώτριας ΦΙΦΑ να ακυρωθεί ουσιαστικά η κόκκινη κάρτα που δέχτηκε ο Φολαρίν Μπάλογκαν των ΗΠΑ κατόπιν παρέμβασης, όπως αναφέρουν οι New Yok Times και το CBS News, του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, με την «εφεύρεση» της «κόκκινης κάρτας με αναστολή», κάτι που εφαρμόζεται για πρώτη φορά στο ποδόσφαιρο.
Όλα αυτά χτυπούν ηχηρό καμπανάκι για το μέλλον του θεσμού, για το ποιο θα είναι και πως θα είναι και ποιοι τελικά θα θελήσουν να λάβουν μέρος. Ετσι, η επόμενη διοργάνωση σε τέσσερα χρόνια που θα διεξαχθεί πάλι σε τρεις χώρες, Ισπανία, Πορτογαλία, Μαρόκο, ίσως να μην θυμίζει σε τίποτα τα μουντιάλ που ξέραμε.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
