Στη θλίψη έχει βυθιστεί ο Πύργος Ηλείας μετά το θάνατο του 40χρονου επισμηναγού Γιάννη Μπλέσια, ενός από τους δύο χειριστές του F-4 Phantom που συνετρίβη στην Τανάγρα κατά τη διάρκεια του Athens Flying Week.
Ο άτυχος πιλότος καταγόταν από την περιοχή και η είδηση της τραγωδίας προκάλεσε συγκίνηση στην τοπική κοινωνία, με ανθρώπους που τον γνώριζαν να τον αποχαιρετούν μέσα από αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ανάμεσά τους και η μητέρα ενός φίλου του 5χρονου γιου του Γιάννη Μπλέσια, η οποία περιέγραψε τη στιγμή που το δικό της παιδί άκουσε για τη συντριβή και συνειδητοποίησε ότι ένας από τους δύο πιλότους που έχασαν τη ζωή τους ίσως ήταν ο πατέρας του φίλου του.
«Μαμά, δεν νομίζω να είναι ο μπαμπάς του Άλκη… Ήταν πολύ καλός πιλότος, και ήξερε πολλά “κόλπα” μας το είπε προχθές στη θάλασσα…” Μια παύση. “Όχι… αυτό δεν γίνεται. Ήταν ο καλύτερος φίλος του Άλκη. Με ποιον θα βγαίνει τώρα για ποδήλατο;”. Και κάπως έτσι, μέσα από τα λόγια ενός εξάχρονου παιδιού, (του Μάξιμου) ήρθε η πιο σκληρή αλήθεια», αναφέρει σε ανάρτησή της στο Facebook η κυρία Διονυσία Κατελούζου, νοσηλεύτρια στο Γενικό Νοσοκομείο Πύργου.
Και σημειώνει σε άλλο σημείο της ανάρτησής της: «Ο Γιάννης τίμησε τον Πύργο από τον ουρανό. Κι ο Πύργος, τέτοιες στιγμές, πρέπει να ξέρει να στέκεται δίπλα στους δικούς του. Καλό ταξίδι, Γιάννη. Ο αετός του Πύργου πέταξε για τελευταία φορά… …μα έμεινε για πάντα ψηλά…».
Ολόκληρη η ανάρτηση:
“Μαμά, δεν νομίζω να είναι ο μπαμπάς του Άλκη… Ήταν πολύ καλός πιλότος, και ήξερε πολλά “κόλπα” μας το είπε προχθές στη θάλασσα…” Μια παύση. “Όχι… αυτό δεν γίνεται. Ήταν ο καλύτερος φίλος του Άλκη. Με ποιον θα βγαίνει τώρα για ποδήλατο;” Και κάπως ετσι, μέσα από τα λόγια ενός εξάχρονου παιδιού (του Μάξιμου) ήρθε η πιο σκληρή αλήθεια…
Για εμάς, Γιάννη, δεν ήσουν μόνο ένας εξαιρετικός πιλότος. Ήσουν ο εξαιρετικος μπαμπάς του Άλκη Ο στοργικός πατέρας, ο άνθρωπος με την ευγένεια ψυχής, το ήθος και εκείνο το ήρεμο χαμόγελο. Θυμάμαι ένα κυριακάτικο απόγευμα, τα παιδιά να κατεβαίνουν με τα ποδήλατα την κατηφόρα του Επαρχείου “στα κόκκινα”. Εγώ έσφιγγα τα δόντια μου από φόβο, χωρίς να πω λέξη. Κι εσύ το κατάλαβες. Με κοίταξες και μου είπες: “Μη φοβάσαι… Άσ’ τα ,Μόνο κράνος και “μυαλό” στο κεφαλάκι τους και την Παναγιά βοηθό”.
Μεγάλες κουβέντες, Γιάννη… Σήμερα μοιάζουν με ολόκληρη στάση ζωής. Στους γονείς σου, που αποχαιρετούν το παιδί τους, εύχομαι δύναμη που κανείς δεν μπορεί να περιγράψει. Και στη γλυκιά σου Ρούλα, τη γυναίκα σου και μητέρα του φίλου μας Άλκη, ο Θεός να γίνει στήριγμα στις μέρες που έρχονται και η αγάπη μιας ολόκληρης ζωής να γίνει κάποτε βάλσαμο στην ψυχούλα της!
Και επιτρέψτε μου, ως Πυργιώτισσα, μια πικρή κουβέντα που δεν έχει να κάνει με μικροπολιτικό σχόλια .Δεν αρμόζουν άλλωστε ούτε στην κατάσταση να ούτε και στον χαρακτήρα μου μα τέτοιες ώρες, όταν ένας άνθρωπος του Πύργου χάνεται τόσο άδικα και μια οικογένεια βυθίζεται στο πένθος, δεν μπορώ να καταλάβω πώς ο δήμαρχος της πόλης μας (απ’ όσα διάβασα) μπορεί να παραμένει στη ΔΕΘ και να μην επιστρέφει στον τόπο του που θρηνεί το Αετοπουλο του. Δεν είναι θέμα αξιώματος ούτε πρωτοκόλλου. Είναι θέμα παρουσίας, συμβολισμού και ανθρώπινης στάσης. Ο Πύργος από χθες πενθεί βαθιά…
Ο Γιάννης τίμησε τον Πύργο από τον ουρανό. Κι ο Πύργος, τέτοιες στιγμές, πρέπει να ξέρει να στέκεται δίπλα στους δικούς του. Καλό ταξίδι, Γιάννη. Ο αετός του Πύργου πέταξε για τελευταία φορά… Μα έμεινε για πάντα ψηλά…
Και Άλκη… όταν ξαναβγείς με το ποδήλατο, μη ξεχνάς να κοιτάς τον ουρανό θα είναι για πάντα “δικός σου” και να είσαι σίγουρος ότι ο μπαμπάς σου ξέρει τον δρόμο και θα σε οδηγεί…”.
